Goed artikel? Deel hem dan op:
Het was een druilerige donderdagmiddag in juli 2020 toen mijn wereld even stilstond. Na twaalf jaar trouwe dienst bij een productiebedrijf in Oldenzaal kreeg ik te horen dat mijn functie kwam te vervallen. De woorden “reorganisatie” en “boventallig” echoden door mijn hoofd terwijl ik over de N731 naar huis reed. Vandaag, vijf jaar later, deel ik mijn persoonlijke verhaal over hoe ontslag mij de weg wees naar een digitale carrière die ik nooit had durven dromen. In alle eerlijkheid: ik vind het best heel spannend dit online te vertellen, maar kies er toch voor om het te doen. Het begon met een schokIk herinner me nog precies hoe mijn manager me apart nam voor “een belangrijk gesprek”. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Na meer dan een decennium was mijn werk bij de fabriek een deel van wie ik was geworden. Ik hield van mijn collega’s en werk. Hoe moest ik dit aan mijn partner vertellen? Wat betekende dit voor onze plannen om ons huis – waarin we al een jaar bezig waren – verder te verbouwen? Die avond zat ik aan de keukentafel. De realiteit drong langzaam door. Mijn zekerheid was weg. De eerste weken: rouw en realiteitDe eerste weken waren zwaar. Ik doorliep alle emoties die je maar kunt bedenken. Eerst was er ontkenning – dit kon niet echt gebeuren. Daarna kwam de boosheid. Hoe durfden ze, na al mijn loyaliteit? Ik probeerde nog te onderhandelen, misschien was er werk bij een ander bedrijf in de regio? Ik keek overal op internet en vond veel informatie over vaststellingsovereenkomsten, finale kwijting, en ga zo maar door. Ik nam voorbeelden van vaststellingsovereenkomsten door en deed er alles aan om mijn werkgever nog enigszins onder druk te zetten. Het hardste was misschien nog wel de sociale kant. In een plaats als Losser ontkom je niet aan de vraag “Hoe gaat het op het werk?” bij de bakker of op de markt. Elke keer moest ik uitleggen dat ik geen werk meer had. De blikken van medelijden waren goedbedoeld maar voelden ontzettend K U T. Het keerpunt: een nieuwe start in de digitale wereldNa ongeveer een maand zelfmedelijden gebeurde er iets bijzonders. Tijdens een wandeling door het kreeg ik een soort openbaring. Ja, lekker zweverig he. Ik zag hoe de natuur zich constant aanpast en vernieuwt. Waarom zou ik dat niet kunnen? Voor het eerst in jaren had ik tijd om écht na te denken. Ik had altijd een fascinatie gehad voor computers en internet, maar in de fabriek was daar geen ruimte voor. Nu wel. Ik begon online cursussen te volgen over webdesign, en startte een website. De digitale transformatieMet mijn ontslagvergoeding investeerde ik in een goede laptop en online opleidingen. Via YouTube en Coursera leerde ik de basis van webontwikkeling. Het was frustrerend in het begin. Ik kan niet anders zeggen. Ik begon met het maken van een website voor de voetbalvereniging van mijn zoon. Gratis, voor de ervaring. Het mondde uit in een opdracht voor de plaatselijke bloemist. Langzaam maar zeker bouwde ik een portfolio op met lokale ondernemers van hier uit de omgeving. Van hobby naar meerHet moment dat ik besloot er mijn werk van te maken, was spannend. Inschrijven bij de Kamer van Koophandel voelde als een enorme stap. Maar het netwerk dat ik inmiddels had opgebouwd, bleek goud waard. Ondernemers verwezen elkaar door, en mijn agenda begon zich te vullen. Wat begon als noodgedwongen carrièreswitch, groeide uit tot een bloeiende onderneming. Ik specialiseerde me in het maken van websites voor MKB-bedrijven in Twente, met een focus op lokale vindbaarheid. Mijn achtergrond in de productie gaf me een uniek perspectief – ik begreep hoe ondernemers dachten omdat ik hun wereld kende. Ik raad iedereen aan open en eerlijk te zijn over hun situatie, zeker in situaties als ontslag. Iedereen maakt het mee. En dat is de reden dat ik vandaag deze stap zet. Online, waar het allemaal begon. |